Συγγραφέας: Νίκος Ελληνικάκης Δίγλωσση έκδοση ενός σπουδαίου ποιητικού κειμένου που, μέσα από την απόλαυση της γραφής, αγγίζει τη δυναμική της θεραπείας του τραύματος και της εξόδου του καθενός από μας, από την κατάθλιψη, σε μια βαθιά όσο και ελπιδοφόρα αποδοχή της ζωής. Ένα παραμύθι για τον πόλεμο. Μια αλληγορία για την κατάθλιψη. Ένα ψυχεδελικό ποίημα για τον γιο του Οδυσσέα. Μια ιστορία για τους άνδρες του προηγούμενου αιώνα, που διαλύονται μπροστά στο καινούργιο που ανατέλλει, τον αιώνα της γυναίκας.

Συγγραφέας: Φώτης Βλαστός Πρόκειται για το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα Φώτη Βλαστού που μας ταξιδεύει μέσα από το περιεχόμενο τριών επιστολών, στις αρχές του 14ου αιώνα, με κεντρικό σημείο αναφοράς την πόλη Άκρα. Ενώ η Ανατολική Μεσόγειος αλλάζει συχνά τη γεωπολιτική σύνθεσή της, ανεμοδαρμένες γαλέρες διασχίζουν τα νερά της, πασχίζοντας να φέρουν πλούτη στους αθέατους πλοιοκτήτες και μια επαγγελματική ευκαιρία σε αναρίθμητους ανθρώπους που αναλώνουν τη ζωή τους αποζητώντας την προσοχή των ισχυρών. Πώς συμβαίνει και άνθρωποι που δεν συναντήθηκαν ποτέ μεταξύ τους αλληλογραφούν αποκαλύπτοντας ανείπωτα μυστικά; Γιατί ένας Βενετός ευγενής και παραλίγο δόγης κρατά στο αρχείο του επιστολές που προέρχονται από την Άκρα, ένα παλιό φράγκικο λιμάνι στη Μέση Ανατολή, κυριευμένο εδώ και είκοσι χρόνια από τις στρατιές των αλλοθρήσκων;

Συγγραφέας: Νίκος Κραμποκούκης Αυτή η συλλογή διηγημάτων περιλαμβάνει πρωτότυπες ιστορίες που εξερευνούν το αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου. Καθώς οι ήρωές του αναρωτιούνται αν πρέπει να μπουν σε safe mode ή να κάνουν restart, να απομακρυνθούν ή να πλησιάσουν, να κρυφτούν ή να εκτεθούν, ο συγγραφέας μας οδηγεί στην υπέρβαση του ρομπότ που αισθάνεται, του ανθρώπου που θυμάται αυτό που έχει ξεχάσει, που κατορθώνει να βρει αυτό που του έκλεψαν, που επανεφευρίσκει την συνάντηση με τον άλλο. Καθώς ήρωες και περιβάλλοντα αλλάζουν μορφές και συνθήκες, η δυστοπία παραμένει αδύναμη μπροστά στην ελπίδα.

Συγγραφέας: Γιάννης Μεταξάς Το μυθιστόρημα βασίζεται σε ένα γεγονός πραγματικό, την πτώση ενός Boeing 747, που εξαφανίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1983, και αποτέλεσε την αφορμή για την επέκταση της χρήσης του GPS και εκτός του στρατιωτικού πλαισίου. Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία δύο κοριτσιών που σώθηκαν από την πτώση του αεροσκάφους, επινοώντας αληθοφανείς ερμηνείες, εξυφαίνοντας τον τρόπο που λειτουργούν οι ανθρώπινες σκοπιμότητες και αγγίζοντας θέματα όπως ο αμείλικτος ανταγωνισμός των δύο υπερδυνάμεων και ο συντεταγμένος πόλεμος που διεξήγαν, ουσιαστικά ενάντια στον άνθρωπο και την αλήθεια.

Συγγραφέας: Στέργιος Κωνσταντζίκης Η συλλογή διηγημάτων ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟ περιλαμβάνει είκοσι μικρές ιστορίες. Ο συγγραφέας, παιδί της Θεσσαλονίκης, αλλά και μαθητής των δασκάλων της καλύτερης παράδοσης της νεοελληνικής πεζογραφικής ενασχόλησης με την μικροϊστορία (Τσίρκας, Κουμανταρέας, Ιωάννου), καταθέτει με απέριττο και τρυφερό τρόπο το απόσταγμα της ζωής του μέσα στη νεοελληνική πραγματικότητα. Η πένα του Κωνσταντζίκη ξεγυμνώνει, με παιδική σχεδόν τόλμη, τις δολιχοδρομίες του κοινωνικού και του ψυχολογικού βίου καθημερινών ανθρώπων: του παππού με τις μνήμες της Κατοχής, της χήρας, των νεόνυμφων, του μεσήλικα «”πρόσφυγα”, μέσα στην ίδια τη ζωή του.

Συγγραφέας: Πηνελόπη Μιχαλακοπούλου Η συλλογή ποιημάτων ΣΤΑΣΙΜΟ ΚΥΜΑ αποτελεί την πρώτη εμφάνιση της ποιήτριας στα ελληνικά γράμματα. Γλωσσολόγος με θητεία στις εικαστικές τέχνες, η Μιχαλακοπούλου φιλοτεχνεί με λιτότητα και ευαισθησία “εικαστικά” ποιήματα, όπου όσα λέγονται και όσα υπονοούνται βοηθούν τον αναγνώστη να συνθέσει την εμπειρία που αποκόμισε η ποιήτρια από την πολύχρονη επαφή της με την ελληνική και παγκόσμια ιστορία και τέχνη. Κατορθώνει έτσι να μετατρέψει το προσωπικό σε παγκόσμιο, το καθημερινό σε διαχρονικό, το φευγαλέο σε στάσιμο. Αλλά και αντίστροφα.

Συγγραφέας: Σπύρος Φαναριώτης Είμαι ζωντανός ακόμα κι αυτό είναι που μετράει στην τελική. Μέσα στη ζούγκλα μπορεί να μην έχω τις ανέσεις που είχα πρωτύτερα, αλλά νιώθω καλύτερα. Για παράδειγμα, δεν έχω νερό αν δεν προνοήσω με το που βρέξει να μαζέψω αρκετό από τα φύλλα. Εκτός από νερό, το φύλλωμα μου προσφέρει και στέγη. Προσωρινή τουλάχιστον. Έτσι κι αλλιώς ποτέ μου δεν ένιωσα “σπίτι” πάνω στο Δέντρο. Όσον αφορά την τροφή, είναι το μόνο χρήσιμο που μας έμαθαν στο σχολείο: καλό το κρέας, καλή και η μαγειρική αλλά το να κόβεις κατευθείαν από το κλαδί τον καρπό και να τον δαγκώνεις σου δίνει μια άλλη ελευθερία. Έγινα μέρος μιας γαλήνιας αλυσίδας όπου κανένας δεν βλάπτει κανέναν. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν κι εμένα σε απόκρημνα κλαδιά. Άλλοι εξερευνητές και άλλοι ασκητές. Έχουμε ένα κοινό: δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλον. Μοιραζόμαστε όσα έχει να μας προσφέρει το Δέντρο.

Ένα ημερολόγιο – νυχτολόγιο για το 2025, με ένα μουσικό έργο σε 12 πράξεις, με τραγούδια για Υπνοβάτες, με ιστορίες για Συνοικισμούς Ονείρων, με κρυμμένα ποιήματα μέσα στις ιστορίες, με όνειρα που θα καταγράψεις κι εσύ. “Γιατί τις μικρές ώρες της νύχτας, λίγο πριν τον ύπνο, πλησιάζουμε το χώρο της αδιαμφισβήτητης αλήθειας του ονείρου και είναι η καλύτερη ώρα να καταφύγουμε στη νοσταλγία. Η ώρα του νυχτολόγιου. Στις σελίδες του, ταξιδεύουμε σε μια συνομιλία. Των τραγουδιών με τα κείμενα, των κειμένων με τα ποιήματα που αναδύονται ανάμεσα στις γραμμές τους, των εικόνων με την οπτική μετάθεσή τους σε σχέση με το λόγο και τη μουσική. Ταξιδεύουμε ανάμεσα στους παραλληλισμούς και τις αντιστίξεις, του έξω κόσμου που μας απογοητεύει και εκείνης της ευρύτερης εσωτερικής δυνατότητας. Κι αν όχι της δυνατότητας, εκείνης της θέας, που μπορεί να εγκατασταθεί ακίνδυνα στον ύπνο και να οδηγήσει στην επόμενη μέρα του ημερολόγιου της ψυχής.”

Ποιήματα συνομιλούν με εικόνες και μας κρατούν συντροφιά για όλη τη διάρκεια του 2026. “ο χρόνος βιάζεται και καθυστερεί παρίσταται και απουσιάζει γιορτάζεται και αναθεματίζεται γεννιέται και πεθαίνει είναι οριστικός και αόριστος παρατατικός και μέλλον επιτακτικός και παρηγορητικός διώκτης και καταφύγιο ελαστικός και αμείλικτος ο χρόνος είναι και δεν είναι έρχεται και φεύγει όπως εμείς τον εξευμενίζουμε με τα ξόρκια των ποιητών αφού ο χρόνος περνά, οι λέξεις σφραγίζουν αυτό που διαλέγουμε να παραμείνει ανέγγιχτο”